Tahakkümün Meşruiyeti

Canlıları metalaştırmak ve tahakkümü meşrulaştırma edimi, hayvanların varoluşlarının tek amacının insanların çıkarları uğruna kullandıkları birer nesneye dönüştürülmesiyle başlar. Onların da öznel varoluşa sahip birer benlik olduklarını yok sayar, güçsüz üzerinden hak iddia eder ve bu sömürüyü normalleştirerek kabul ederiz. Oysa maskelenmiş ve isimsizleştirilmiş varlıkların ardında duyguları olan ama sömürülen benlikler yatmaktadır. Gary L. Francione'ye göre, insan dışındaki varlıkların hissedebilen varlıklar olduğu tespiti, onların yalnızca canlı varlıklar olduğunu söylemekten epey farklı. Hissedebilir olmak demek, acının ve zevkin bilincinde olmak demektir; öznel tecrübelere sahip bir 'ben'in varlığı söz konusudur. Bu noktada varlık, nesne konumundan çıkarak toplumun bir parçası ve bir bireyi hâline gelir. Fakat toplumun hâkim bakış açısına göre tüketmek, ötekini değersizleştirmek ve şiddetin her türlüsünü gizlemek normatiftir. Bu sorun çevresel tahribat, hayvanların katledilmesi ve insan sağlığının bozulması arasında paralellik oluşturur. Öyle ki, bu paralellik bize önümüze sunulanı sorgulayıp yüzleşmeyi, adil olmayı ve tüm canlılarla kurduğumuz ilişkiler hakkında yeniden düşünmeye yönelik harekete geçmemiz gerektiğini hatırlatır. Küpeler bunu geçmiş ve geleceğin zorbalığını taşıyarak yapar; insan eliyle tahribatın süregeldiğini ve yılların biriktirdiği meçhul, yasal kabul edilmiş acıyı yüzeye çıkartarak anlatır. Alçıdan dökülmüş bir insan kulağı ve ona takılmış sarı bir hayvan küpesi; beyaz ahşap çerçeve içinde, paspartulu. Küpelerin üzerindeki sayılar hayvanlara yönelik toplu katliamların tarihlerini taşır (3 Haziran 1910 Hayırsız Ada, 3 Eylül 1939 Britanya, 5 Kasım 2020 Danimarka, 1590–1591 İstanbul'un maymunları…). Her çerçeve tektir; kulak ve küpe üzerindeki tarih parçadan parçaya değişir. Sanatçı tarafından imzalanır ve sertifikası ile teslim edilir.